Jestem osobą niepełnosprawną z porażeniem czterokończynowym. Poruszam się samodzielnie, chociaż mam problem z wejściem po schodach, zwłaszcza bez poręczy. W czasie chodzenia kolebię się na boki i szybko się męczę. Mam poważną wadę wymowy. Wymagam cierpliwości i spokoju- wtedy mówię powoli i łatwiej zrozumieć, o co mi chodzi.


1. Urzędy.

            Urząd Miasta i Gminy oraz Starostwo powiatowe mieszczą się w tym samym budynku. Starostwo jest na parterze, gdzie prowadzi podjazd z ulicy. Niektóre wydział jednak mieszczą się w piwnicy. Urząd Miasta i Gminy jest w całości niedostępny dla osoby na wózku oraz bardzo trudno dostępny dla osoby poruszającej się o kulach.

            W trakcie moich kontaktów w Urzędzie Miasta i Gminy spotkałem się z miłą obsługą w sekretariacie burmistrza, wiceburmistrz zawsze spokojnie mnie wysłuchał, starał się rozwiązać problem, z którym się do niego udawałem. W Starostwie zetknąłem się miłą i fachową obsługą w biurze obsługi klienta, choć lada w tym punkcie znajduje się zbyt wysoko. Kontakt z panią wicestarostą bardzo dobry: mimo iż nie byłem wcześniej umówiony, zostałem przyjęty i życzliwie wysłuchany.

            Powiatowy Urząd Pracy znajduje się w domku jednorodzinnym, jest tam podjazd dla wózków, ale tylko na parter, gdzie można jedynie podpisać się. Tablica informacyjna dotycząca niepełnosprawnych ostatnio została zastawiona starymi stołami i krzesłami tak, że niemożliwe było odczytanie zamieszczonych tam informacji. Blat stanowiska, gdzie podpisuje się kartę obecności jest powyżej głowy osoby na wózku. Klub pracy znajduje się w piwnicy budynku i brak do niego dostępu.

            Dział zajmujący się szkoleniami znajduje się na pierwszym piętrze. Gdy zwróciłem się z pytaniem o interesujące mnie szkolenie, zostałem odesłany do PCPR-u. Na uwagę, że jestem niepełnosprawny i sprawia mi trudność pokonywanie odległości dzielącej te dwie placówki, dostałem odpowiedź, że PCPR pracuje w tych samych godzinach, co PUP, więc urzędnik nie ma możliwości tam się udać. Proponuję więc, aby w tego typu sytuacjach urzędnik miał możliwość wpisania do księgi wyjść "wyjście służbowe".

            Sądy i Policja mają służyć wszystkim obywatelom, ale w Jarocinie zapomniano o osobach na wózkach. Nie mają one dostępu do Sądu Karnego, Cywilnego czy też Sądu Pracy, o notariatach już nie wspominając. Nie mogą złożyć skargi na Komisariacie Policji. Bardzo dobrze jednak wspominam kontakt z paniami zatrudnionymi w Sądzie Pracy, zawsze wysłuchały mnie cierpliwie.

            Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie znajduje się na peryferiach Jarocina, droga do niego jest długa, w pobliżu nie ma przystanku JKL. Nie ma żadnych barier architektonicznych, nieprzystosowane są tylko ubikacje. Obsługa w PCPR-ze jest cierpliwa i wyrozumiała, choć nie zawsze kompetentna. Kilka razy odsyłano mnie w inne miejsce, mówiono mi, że nie posiadają informacji, które były np. na stronie internetowej lub podawano mi zamiejscowy numer telefonu, pod którym miałem uzyskać informację.

            Do Urzędu Skarbowego jest zrobiony podjazd, ale tylko na parter. Większość działów znajduje się na piętrze i są absolutnie niedostępne dla niepełnosprawnych. Nie miałem większych kłopotów z porozumieniem się. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest dostępny dla wózkowiczów. Bez problemów pobrałem wnioski na komisję lekarską. Obsługa jest cierpliwa i wyrozumiała.


2. Komunikacja i poruszanie się.

            W centrum Jarocina chodniki są wyłożone polbrukiem i w miarę równe. Zdarzają się miejsca, gdzie w chodniku są dziury i jest on nierówny. Przy większości chodników są zjazdy na jednię, choć nie zawsze przy przejściu dla pieszych. W Witaszycach jest położony polbruk tylko w centrum wsi. Pozostałe ulice w większości nie mają chodnika, a niektóre nawet asfaltu.

            Jarocińska Komunikacja Autobusowa nie ma autobusów niskopodłogowych, co uniemożliwia korzystanie z niej przez osoby na wózkach. Przy przystankach poza miastem nie zawsze kierowcy się zatrzymują i zbyt szybko ruszają z nich, nie zawsze mając zamknięte drzwi. Zdarzyło się, że nie zdążyłem wysiąść, a autobus ruszył, przytrzaskując mi ubranie. Moja starsza znajoma wypadła z autobusu.

            Dworzec Polskich Kolei Państwowych jest niedostępny dla niepełnosprawnych z problemami w poruszaniu się. W Jarocinie osoby na wózkach mogą wjechać na peron tylko po kładce, która jest w bardzo złym stanie. Przy zakupie biletu nie miałem większych problemów. W Witaszycach perony są dostępne. Pociąg stoi na stacji wystarczająco długo, a perony w nocy są jasno oświetlone.

            Na dworcu PKS w Jarocinie nie ma podjazdu dla wózków do kasy, do której prowadzą stopnie.


3. Kultura i rozrywka.

            Jarociński Ośrodek Kultury nie ma barier zarówno architektonicznych, jak i mentalnych. Aczkolwiek część pracowni jest na usytuowana na piętrze, ale sala widowiskowa i gabinet dyrektora jest na parterze. Jest tam również WC przystosowane dla niepełnosprawnych. Dyrektor JOK-u, pan Bogusław Harendarczyk, poświęcał mi zawsze dużo czasu, z uwagą wysłuchał, zawsze prosił mnie o powtórzenie, jeśli czegoś nie zrozumiał. Nigdy też nie składał obietnic bez pokrycia. Gdy okazało się, że nie możliwości utworzenia pracowni komputerowej z dostępem do Internetu, od razu mi to powiedział i mogłem szukać innego sposobu realizacji mego pomysłu.

            W Bibliotece Publicznej Miasta i Gminy Jarocin spotkałem się z życzliwym przyjęciem przez dr Wiesława Siecińskiego, dzięki któremu powstał projekt "Internet dostępny". Do biblioteki nie ma dostępu dla osób na wózkach. Nawet do czytelni na rynku, gdzie jest zerowy poziom, zamontowano kratkę przy wejściu o zbyt szerokich odstępach, co uniemożliwia dostęp osobom na wózku. Obiecano jednak, że to się zmieni jeszcze w tym roku, gdy powstaną stanowiska komputerowe dostępne dla niepełnosprawnych połączone z Internetem. W Witaszycach biblioteka też nie jest dostępna architektonicznie, pomimo bardzo życzliwej bibliotekarki.

            Kawiarenki Internetowe w Jarocinie są dostępne dla osób na wózkach. Internet C@fe jest również pozbawiona barier mentalnych i daje ona niepełnosprawnym możliwość darmowego korzystania z Internetu. W Witaszycach, w kawiarence internetowej są bariery architektoniczne i osoby na wózkach nie mogą skorzystać z dobrodziejstw Internetu.


4. Kościoły.

            Do większości kościołów nie ma podjazdów. W Jarocinie jest jeden kościół przystosowany dla osób na wózkach. W Witaszycach do jednego jest podjazd, ale prowadzi tylko do dwóch schodków przy drzwiach.


5. Sklepy i supermarkety.

            Większość sklepów w Jarocinie i Witaszycach nie jest dostępna dla osób na wózkach. Część większych sklepów ma podjazdów dla wózków, lecz są często zamknięte w okresie zimowym, latem otwiera się je dla przewietrzenia pomieszczenia. W Witaszycach nie ma podjazdów.

            Przy supermarketach są miejsca parkingowe oznaczone dla niepełnosprawnych, pozajmowane przez nieoznaczone samochody, lub miejsc tych jest za mało. Ochrona nie zwraca żadnej uwagi na bezprawnie parkujących kierowców. Wejścia do supermarketów są na poziomie zerowym lub jest podjazd dla wózków.


6. Służba zdrowia.

            Do jarocińskiego szpitala prowadzi podjazd jedynie do portierni. Ośrodek Zdrowia, dentysta i apteka w Witaszycach są całkowicie dostępne dla osób na wózkach. W Jarocinie do ośrodka zdrowia na ulicy Hallera prowadzi podjazd jedynie na parter, niektórzy specjaliści, w tym dentysta, przyjmują na pierwszym piętrze.

            "Eskulap" , a także "Medicus" nie jest dostępny dla wózków, a schody sprawiłyby kłopoty także osobom starszym i mającym problemy z poruszaniem się.

            Można wjechać wózkiem na parter ośrodka "Medan" oraz przychodni "NowaMed". Jednak w obu wypadkach niedostępne jest piętro, gdzie przyjmuje pacjentów wielu specjalistów.


7. Banki.

            Większości banków w Jarocinie jest dostępna lub mają dostępne oddziały i bankomaty Wysokość lady znajdującej się w placówkach powoduje dyskomfort osób na wózkach. Najbardziej komfortowo przedstawia się sytuacja WBK na ul. Kilińskiego, gdzie z kolei nie ma podjazdu do wózków.


8. Punkty usługowe.

            Do niektórych punktów usługowych w Jarocinie jest podjazd, najczęściej są to oddziały telefonii komórkowej, ale osoba na wózku nie ma możliwości samodzielnie oddać ubrania do pralni, butów do szewca, ubrania do krawca czy zegarka do naprawy. Pójście do restauracji też jest problemem, bo dostęp jest jedynie do "Fiesty" i "Stodoły". Latem są dodatkowo ogródki piwne na rynku. Osoba niepełnosprawna w Jarocinie nie ma gdzie zanocować, hotel "Jarota" przy MOSiR jest zupełnie nie przygotowany na przyjęcie takich gości.

            To jest moja opinia, na pewno nie uwzględnia ona wszystkiego, lub opinie w niej wyrażone są stronnicze. Dlatego proponuję przygotować powiatowy informator dla osób niepełnosprawnych. Byłby on także dużym ułatwienie np. dla osób starszych, czasowo niesprawnych. Myślę, że punktem wyjścia byłoby najpierw sporządzenie ankiety i przeprowadzenie badań ankietowych we wszystkich obiektach użyteczności publicznej. Stałoby się to punktem wyjścia do wydanie informatora, lub opublikowania danych w Internecie.

Karol Mysiukiewicz