WALKA Z DYSKRYMINACJĄ
Jedną z najważniejszych kwestii w polityce Unii Europejskiej wobec niepełnosprawności jest przeciwdziałanie dyskryminacji osób z niepełnosprawnością. Pierwszym krokiem w tworzeniu wszechstronnego ustawodawstwa antydyskryminacyjnego w Unii Europejskiej, poza dotyczącym równości płci oraz równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, jest Dyrektywa Rady Unii Europejskiej z 27 listopada 2000 roku w sprawie ustanowienia ogólnych ram dla równego traktowania w zatrudnieniu i wykonywaniu zawodu (2000/78/WE). Obecnie w Unii Europejskiej trwają prace nad nową dyrektywą, której celem będzie przeciwdziałanie dyskryminacji osób z niepełnosprawnością we wszystkich dziedzinach życia - edukacji, mieszkalnictwie, dostępie do dóbr i usług, informacji, transporcie itp. Komisja Europejska nieoficjalnie zapowiedziała powstanie takiej dyrektywy w ciągu kilku lat. Lata 2001/2006 to także ramy czasowe "Wspólnotowego programu działań w celu zwalczania dyskryminacji" , ustanowionego decyzją Rady z 27 listopada 2000 roku. Ma on wspierać wszelkie inicjatywy mające na celu walkę z dyskryminacją, także z powodu niepełnosprawności. Również Polska planuje przy stąpienie do programu w 2003 roku.
Kwestią walki z dyskryminacją w dziedzinie zatrudnienia zajmuje się Dyrektywa Rady Unii Europejskiej w sprawie ustanowienia ogólnych ram równego traktowania w zatrudnieniu i wykonywaniu zawodu. Trzeba tutaj podkreślić, że dyrektywa nie wyposaża osób z niepełnosprawnością w żadne specjalne korzyści i nie jest jej intencją indywidualnie pomagać w otrzymaniu pracy tylko dlatego, że ktoś jest niepełnosprawny. Oczywiście obowiązuje zasada, że pracę powinna otrzymać osoba najlepiej wykwalifikowana.
Dyrektywa odnosi się do trzech rodzajów dyskryminacji: pośredniej, bezpośredniej i molestowania (szykanowania). O dyskryminacji bezpośredniej mówimy wtedy, gdy ktoś jest traktowany w sposób mniej korzystny tylko z powodu swej niepełnosprawności. Dyskryminacja pośrednia zdarza się wówczas, gdy pozornie neutralne postanowienie, kryterium czy praktyka mogłyby spowodować znalezienie się osoby mającej jakiś szczególny rodzaj niepełnosprawności w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi osobami. Natomiast molestowanie (szykanowanie), które jest w dyrektywie także rozumiane jako rodzaj dyskryminacji, oznacza każde niepożądane zachowanie, które w zamiarze lub w skutku narusza godność osoby, tworząc zastraszające, wrogie, poniżające, upokarzające lub obraźliwe otoczenie.
Państwa członkowskie są zobowiązane do przyjęcia prze- pisów dotyczących dyskryminacji we wszystkich związanych z zatrudnieniem obszarach:
- dostępie do zatrudnienia, w tym rekrutacji oraz pracy na własny rachunek,
- poradnictwie, szkoleniu i doskonaleniu zawodowym,
- warunkach pracy,
- awansie zawodowym,
- kwestiach zwolnień z pracy i wynagrodzeń,
- przynależności do organizacji.
Muszą być one adresowane zarówno do sektora publicznego, jak i prywatnego.
|